هميشه مناسبتها بهانه هاي خوبي براي نوشتن بودند و من به عنوان يك زن با سوء استفاده از روزي كه به نامم ناﻤﮕﺬاري شده، جرات به خرج داده و ازدردهاي صاحب اين امتيازخشك و خالي مي نالم. البته خشك و خالي براي زنان و كاملا مناسب براي نشان دادن ﭼهره اي دموكراتيك و اسلامي از يك كشور!!!!!!.

مسئله زن و حقوقش ازجمله آن مسائلی است که همیشه ودرهرجمعی جرات حرف زدن درباره آن را پیدا نمی کنیم. چرا که اگرازطرف مخاطبان احساس شود که می خواهیم ازحقوق انکارشده هم جنسانمان حرف بزنیم باعکس العملهای نا بخردانه ای که ناشی ازعوام زدگی است مواجه می شویم که متاسفانه دراکثرموارد کسانی را که ادعای روشنفکری دارند نیز،در این جرگه جای میگیرند! مسائل مربوط به زن آنقدربرای آنها بی اهمیت می باشد که زحمت شنیدن و گوش دادن را به خودشان نمی دهند یا برای راحتی خودشان دفاع ازحقوق زن را به خود زن واگذارمیکنند ویا ما را به زیاده خواهی محکوم میکنند! واگرخدای ناکرده،این اشخاص آشنا با مقوله فمنیست باشد به فمنیست که ازنظرآنها برابربا مردستیزی وهم جنس گرایی می باشد متهم می شویم!.همه اینها می تواند بهانه ای برای سکوتمان باشد. البته می دانم سخن گفتن ازحرفهای تکراری نیزمی تواند خسته کننده باشد اما این را هم میدانم که سکوت همیشه بهترین راه نیست. به گفته آلبر کامو" من اعتراض میکنم ڀس من هستم".

من نمی خواهم مثل همه فقط در چنین روزی ازمادرو زنانی که درمطبخانه ها فراموش شده اند یادی کنم، نخواستم ازحرفهایی بگویم که انگارفقط برای گفتن درچنین روزهایی گفته شده وبس.همینطورنخواستم ازحقوقمان درقانون اساسی حرف بزنم ازاینهمه تبعیضی که برایمان وجود دارد ازنصف بودن دیه،از قانون ارث،از مسئله حضانت فرزندان،ازنصفه بودن شهادتمان دردادگاه به عنوان یک انسان!!،ازقانون تعدد زوجه و.... حرفی بگویم. نخواستم بپرسم چرا برخلاف ﺑﻨد های معطل ماﻨده درﻗانون اساﺴﻰ ( 15 ،19 و..) بندهای مربوط به حقوق زن، اینچنین بین مردم هضم شده که نه تنها به صورت یک قانون بلکه به صورت یک فرهنگ، یک باورعمیق درآمده، که درچنین روزهایی که فریاد عدالت خواهیمان گوش زمان را کرکرده، بازبه هیچ وجه حاضربه بازنگری درآنها نیستیم انگارکه وحی منزل باشند!!.نه نخواستم ازرسانه ملییمان! حرف بزنم که دراین فرهنگ سازی نقش کلیدی دارد، ازامتیازات غلطی که درقالب یک زن وفادارولایق بهشت به تصویرمی کشد ازتحقیرهای پنهان وآشکارش حرفی بزنم، نخواستم ازسیاستهای احمقانه ای که در ڀی آن مردان را دربرابرزن قرارمی دهند ،ازهمه آن فرصتهای شغلی وفکری که به نفع مردان از زن گرفته میشود، چیزی بگویم چرا که اینها را همه میدانیم واما نمی خواهیم بدانیم که می دانیم.                                                                        

 فقط خواستم بڀرسم چرا؟ نمی خواهیم بدانیم اگرزنی به پا می خیزد فقط وفقط درڀی حقوق مسلم و طبیعی خودش می باشد و بس؟ آیا این بی توجهی ها جزخسا رت برجامعه ونسلهای بعدی که دست ڀرورده این زنان سرکوب شده خواهند بود،نتیجه دیگری دارد؟ این همه ازحقوق بشردم می زنیم، ازفلسطین می گوییم.اسرائیل وامریکا را محکوم می کنیم ازصدام و جنایتهایش می گوییم. اما هیچ خودمان را می بینیم.آیا بمب اتمی با بمب مودب فرقی دارد؟ واینکه آیا جز تاسف حرفی برای گفتن می ماند؟                                                   

پی نوشت:                                                                                                                                                                         

کوهن مخترع بمب اتمی با توجه به اینکه بمب وی تنها آدمها را میکشد و شهرها و ساختمانها را برای استفاده مهاجمین سالمبر جای میگذاردبمب ساخته خود را مودب نامیده است   .